Kış
“Kış çok güzeldir,” derler. Doğru mu, bilmiyorum; çünkü ben hiç kar görmedim. Güneşin soğuk ışıkları, her yeri örten beyaz sessizlik… Kimileri için bu başka bir sevgi dili; yeterince yakından bakıldığında ise hayat kadar güçlü bir davet.
Ben Winifred. Geçen sonbaharda doğdum ve aylardır bu kovanda yaşıyorum. Kış dışarıda sert ve zor olabilir ama içeride başka bir gerçek var: Birlik.
Birbirimizi görmesek bile yan yana durur, sırtımızı sırayla soğuğa veririz. Isıyı paylaşırız; sevgiyi de. Kovanın tam merkezinde kraliçemiz vardır; annemiz... Yeni hayatlar yalnızca onunla başlayabilir.
Sessiz Kıpırtı
Kışın sonuna doğru, boş hücrelerin içindeki sessizlik kıpırdanmaya başlar. Küçücük bir yumurta belirir; kırılgan ama kararlı. Yeni yılın ilk arısı... Üç gün sonra yumurta çatladı. Artık bu küçük hayat benim sorumluluğumda. Üstelik o, benim öz kız kardeşim. Onun için en özel besini hazırlıyorum: Arı sütü.
Günler geçtikçe büyümesi gözle görülür hâle geliyor. Sekizinci gün hücreyi mumla örüyorum; artık karanlıkta gizemli bir yolculuğa çıkacak.
On iki gün sonra örtüyü içeriden deliyor. Her doğum gibi, onun da çıkma çabası izlemeye değer. Tırmalayışını, dişlerinin mumu kestiği o sabırsız sesi duyabiliyorum.
Ama sevinmek için henüz erken. Kontrol etmeliyim. Antenlerimle ona dokunuyorum; o da karşılık veriyor. Sağlıklı, güçlü ve mükemmel bir arı.
İlk Tat ve Büyük Miras
Her yeni doğan gibi o da aç. Ona sunduğum bal, geçen yaz aramızdan ayrılan işçi ablalarımın emeği... Biz doğmadan önce topladıkları kutsal bir miras. İşte, hayatının ilk tadı: Hiç bilmediği çiçeklerin özü, geçmiş yazların hatırası.
Henüz birkaç saatlik ama artık annemizle tanışma zamanı. Kraliçemizin kokusu eşsizdir; onu görmeden de tanırız. Yanına yaklaşır, o görünmez imzayı üzerimize alır ve kovanın her köşesine taşırız. Böylece hepimiz biliriz: O hayatta, o iyi ve biz hâlâ bir bütünüz.
İlk Uçuş: Söğütlerin Çağrısı
Havalar ısındıkça kovan büyüyor. Açlık artıyor, bal azalıyor. Sonbahardan beri dışarı çıkmamıştım. Kışın soğuğu hâlâ ensemizde; eğer hava aniden düşerse kanatlarım donar ve geri dönemem. Ama ya güneş beni eve taşıyacak kadar ısıtırsa?
Söğütlerin altın sarısı püsküllerine güveniyorum. Soğuğu içime çekip kanatlarımı titretiyorum; önce tereddütle, sonra sadakatle. Uçuyorum. Toprak nemli, ağaçlar hâlâ uykuda ama işte orada: Söğüt. Nazikçe konuyorum. Polen hafif ama değeri ağır; her tanesi bir gün daha demek, bir yavru daha...
Yükümle havalanıyorum. Gölgeler uzuyor, kanatlarım yoruluyor ama yönümü biliyorum. Kalbim kovanla birlikte atıyor. Eve dönerken yanımda yalnızca polen değil, baharın ilk kelimeleri var.
Yol Ayrımı: Göç ve İnşa
Sayımız otuz bine ulaştı. Ancak içeride alışılmışın dışında bir telaş var. İşçiler dikey, iri ve gösterişli hücreler inşa ediyor. Tam dört tane... Bunlar kraliçe odaları. Yeni bir hükümdar nefes almaya başladı bile; taht kavgası kapıda.
Biz, “biz” diyebilen nadir canlılarız ama kraliçe "ben" demek zorunda. Sadece biri yaşayabilir; bir kovanda iki kalp birden atamaz. Eski kraliçemiz, yani annemiz, eğer yaşamak istiyorsa bu evi terk etmeli. Bu bir sürgün değil, hayatın devamı için verilen büyük bir yemin.
Bir şeyler değişiyor. Bazı işçiler balları tıka basa yiyor, midelerine alabildikleri kadarını depoluyorlar. Girişte toplanıyoruz ve işte... Yaşlı kraliçemiz kovanı terk ediyor. Şimdi seçim zamanı: Bildiğimiz tek yuvada yeni kraliçe ile mi kalacağız, yoksa annemizle bir bilinmeze mi uçacağız? Kararımı verdim: Ben gidiyorum. Biz gidiyoruz.
Yeni Bir Yuva
Kovanın yarısı kanatlanıyor. Evsiz yirmi bin arı... Bir dala konuyoruz; geçici bir durak. Savunmasızız. Hemen yeni bir yuva bulmalıyız. Bu kez polen için değil, gelecek için uçuyorum.
Yaşlı bir ağaç buluyorum. Şu kovuk... Korunaklı, dar bir girişi var ve sabah güneşine bakıyor. Harika; gün başlamadan ısınabileceğiz. İçerisi kuru, boş ve geniş. Hemen haber vermeliyim! Döndüğümde yönü, mesafeyi ve güneşin açısını havada salınarak anlatıyorum. Sessiz bir bekleyişten sonra çoğunluk karar veriyor: Yaşlı ağaç.
Yeni evimizi bedenlerimizle inşa ediyoruz. Balmumu bezlerimizden süzülüyor; birbirine tutunan arılar canlı bir iskele oluşturuyor. Sonra altıgenler yükseliyor. Her hücre bir düzen, her petek bir gelecek.
Mücadele ve Veda
Yaz sıcakları bastırdı. Kovanın içi 35 derecede kalmalı; bir derece fazı bile felaket demek. Kanat çırpmak yetmiyor, her birimiz bir damla su taşıyoruz. Bu, birlikte günde üç litreden fazla su demek. Su buharlaşıyor, kanatlarımız havalandırıyor; kovan artık güvende.
Ama tehlikeler bitmiyor. Eşek arıları yuvamızı buluyor. Onlar daha büyük, daha güçlü... Açlıkları emeğimize göz dikmiş. Açık alanda şansımız yok ama biz birlikteyiz. Girişi daraltıyor ve ölmek pahasına savaşıyoruz. Kazanıyoruz. Ama artık kanatlarım yırtık, kaslarım zayıf.
Hayatımız kanat çırpışlarıyla ölçülür; ama daha da önemli olan ne için uçtuğunuzdur. Yedi haftada elli bin çiçeği polenledim, sekiz bin kilometre uçtum. Birlikte yüz elli kilogram bal yaptık ve o balın içindeki tek bir çay kaşığı... benimdi.
Kar taneleri gibi, zamanı gelince arılar da düşer.
Güzel bir hayattı.
Bir arının hayatı.
EPİLOG: Kanat Sesindeki Hikmet
Winifred’in hikayesi, doğanın her saniyesi ilhamla yazılmış bir programın icrasıdır. Bediüzzaman, Risale-i Nur Külliyatı'nda bu mucizevi yaşama şu sözlerle dokunur:
Şimdi, bak küçücük bir cisme, meselâ balarısına: Hayat ona girdiği anda, bütün kâinatla öyle münasebet tesis eder ki, diyebilir: 'Şu arz benim bahçemdir, ticarethanemdir.'
Winifred, kovanını terk ederken her arı gibi yeryüzünü kendi bahçesi gören bir özgüvenle kanat çırpar.
Fıtrat yalan söylemez. Meselâ; yumurtada bir meyelân-ı hayat var. Biiznillâh olur; doğru söyler.
Her doğum bir ukde-i hayat taşır. Yavru arının gözesini tırmalayışı ve sabırsızlığı, fıtratının doğruluğundan gelir.
İhtiyar sahibi olanların içinde, arı emsali gibi vahiy ve ilhamla tenevvür edenlerin amelleri, cüz-ü ihtiyarîsine itimad edenlerin amellerinden daha mükemmeldir.
İnsan ve diğer irade sahibi canlıların aksine, kendi cılız iktidarına değil ilahi ilhama itimat eden arıların "petekler şehri", insan şehirlerinden daha kusursuzdur.
Bak o Hakîm-i Zülcelâle, nasıl... arı vazifesine ait miktarını bir tezkerede yazmış, arının başındaki sandukçaya koymuştur. O sandukçanın anahtarı da, vazifeperver arıya has bir lezzettir.
Göç, petek inşaatı, su taşıma ve fedakarlık... Her detay, kendilerine tevdi edilen gizli bir program ve o vazifeden alınan eşsiz bir lezzetle icra edilir.
Güzel çiçeklerin âşıkları olan güzel sineklerin, kışın şedaidi içinde hayatları ne kadar zahmet ve ölümleri ne kadar rahmet olduğu anlaşılır.
Her canlı gibi Winifred de hayata gözlerini yumarken endişesizdir; yeni kardeşlerine yer açmanın huzuruyla veda eder.
"İnsanın yirmi senede kazandığı iktidar-ı hayatiyeyi, yirmi günde arı gibi bir hayvan tahsil eder; yani ona ilham olunur. Demek, hayvanın vazife-i asliyesi taallümle tekemmül etmek değildir... Belki vazifesi amel etmektir, ubûdiyet-i fiiliyedir."
Winifred’in kanat çırpışları biterken, ardında sadece bir çay kaşığı bal değil; "Rabbin balarısına ilham etti" ayetinin yaşayan bir tefsirini bırakır.
Ve bizlere arı olmanın da insan olmanın da sorumluluğunun ne kadar ayrı, ne kadar özel olduğunu fısıldar.
— Katre
Not: Bu metin, Tagebuch einer Biene belgeselinin alt metni temel alınarak kurgulanmış; yapay zeka asistanı Gemini’nin edebi ve teknik desteğiyle yayına hazırlanmıştır.
0 Yorumlar